W odniesieniu do określonej grupy środków trwałych podatnik może zastosować indywidualną stawkę amortyzacyjną, która w wielu sytuacjach pozwala na szybszą amortyzację środka trwałego. Największe korzyści daje zastosowanie stawek indywidualnych do budynków (lokali) i budowli, bowiem żadna inna metoda amortyzacji nie umożliwia przeniesienia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na nabycie używanej nieruchomości lub na jej ulepszenie w terminie 10 lat, a nawet, w niektórych przypadkach, 3 lat.

Do dnia 31 grudnia 2006 r. dopuszczalne było zastosowanie 10% stawki do amortyzacji wszystkich używanych budynków niemieszkalnych. Po tej dacie preferencja ta ma w mniejszym zakresie zastosowanie do budynków (lokali) niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5%. W odniesieniu bowiem do budynków, których użytkowanie trwa mniej niż 30 lat, minimalne okresy amortyzacyjne zostały wydłużone i zależą od liczby pełnych lat, które upłynęły od dnia ich oddania po raz pierwszy do używania do dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez podatnika. Stawkę amortyzacji ustala się zasadniczo na cały okres, w którym podatnik ma prawo pomniejszać koszty o ustaloną kwotę. Wylicza się ją według zasad obowiązujących w momencie dokonywania tego wpisu.